Tuinieren in ons Hofke.

De kerrieplant die twee jaar geleden in pot tussen andere kruidenplanten stond, heeft ook een plaats gekregen in het pluktuintje.

De bloemen van de kerrieplant kan je ook gemakkelijk drogen en in de winter eventueel in een bloem- of kerststukje gebruiken.

We hebben twee soorten Marjolein in onze tuin, dat ook wel Oregano wordt genoemd.  De wilde marjolein met paarsroze bloemen, links op de foto, wordt niet zo hoog (ongeveer 30 cm) als de marjolein waar ik de hommels op heb gefotografeerd, rechts op de foto. De Marjolein met de lila witte bloemetjes kan wel tot 50 cm. hoog worden.

Beide soorten bloeien in onze tuin in juli en augustus, al begint de paars roze gewoonlijk iets later, pas eind juli te bloeien.

In de rubriek kruiden komt deze keer de wijnruit in onze tuin aan de beurt.

Deze vaste plant bloeit van juni-juli en augustus en kan tot hoger dan één meter worden. De stengel aan de voet is houtig, vandaar dat je deze plant ook wel een halfheester kunt noemen.

Wij gebruiken wijnruit niet in de keuken, we vinden het bloemetje gewoon mooi en de spatelvormige blaadjes zijn blauwgrijsachtig van kleur.

De maretak wie intrigeert die niet. 

Bijna iedereen heeft wel eens over de maretak gehoord met zijn kleine doorschijnende witte besjes die op parels lijken.

De maretak is een half parasiet die op andere bomen groeit, meestal op populieren en

fruitbomen.

Bij ons in de streek had ik ze nog nooit gezien, maar op onze wandeling in de streek van Haspengauw, zagen wij ze op de takken in vele populieren, zie op de foto.

Zie hierna vermelde tekst bij Wikipedia 

De maretak (Viscum album) is een wintergroene plant die in bomen leeft. Het is een halfparasiet: voor water en zouten is hij afhankelijk van zijn gastheer. De maretak wordt ook "mistletoe", "mistel" of "vogellijm" genoemd. In Nederland is ze wettelijk beschermd.

De maretak komt in geheel Nederland en in het oosten van België voor. De noordelijke grens is niet Zuid-Limburg zoals algemeen aangenomen wordt. In Noord-Denemarken is de maretak ook aangetroffen in een ratelpopulier. De plant komt voor in populieren, (echter nooit in zwarte populieren), appelbomen en meidoornstruiken.

De witte besachtige vrucht wordt door vogels verspreid. Deze worden genuttigd in de oksel van een boomtak, het zaad blijft liggen en ontkiemt. De wortel groeit in de boom. Zaden worden niet verteerd en hebben een kleverige laag, vandaar ook de naam "vogellijm". De zaden zijn giftig.

Culturele betekenis
Met name ten tijde van de jaarwisseling wordt maretak als versiering opgehangen. Het gebruik wil dat je iemand die er onder staat ongestraft mag kussen.
Bij de Kelten en Germanen was de maretak een heilige plant, die in hun magische vruchtbaarheidsrituelen een belangrijke rol speelde.

Volgens Plinius de Oudere sneed een in wit geklede druïde in de midwinterceremonie met een gouden sikkel de maretak uit de heilige eik.

De afgesneden plant mocht de grond niet raken en werd in witte doeken opgevangen. Daarna slachtte hij de offerdieren en dompelde de maretak in water dat dan als bescherming tegen ziekten en onheil werd gebruikt.

De offergaven waren bestemd voor de geesten van de vruchtbaarheid, zoals de godin Freya.
In de scandinavische mythologie werd Balder gedood door een pijlpunt gemaakt van maretak.
De maretak stond als geneesmiddel bekend in de kruidengeneeskunde (Hippocrates, Dodoens). In de antroposofie en de volksgeneeskunde worden de medicinale eigenschappen van de maretak nog altijd gebruikt.
De maretak wordt aan de balken van stallen gehangen; het diende om de mare (wat heks, spook of nachtmerrie betekent) weg te jagen en zo het vee vruchtbaar te houden.